(Ağustos, 8, 2006, baydaroglu.blog.com)

Legal dünyada sıradan biriyken, aniden belki de hiç istemeden karanlık işlerin bir parçası oluverir. Vito Carlione, Marlon Brando’nun canlandırdığı müthiş karakterle zihnimizde çerçevesini bulur. Baba. Karanlık alemlerin kralı. Çevresinde yalnızca torunu varken ani bir kalp krizi ile çaresiz yere yıkılır, ölür. Ailenin tek legal’i Micheal alır yerini.

Uzun, fırtınalı, hükümran bir hayattan sonra Sicilya’daki bahçesinde etrafında yalnızca köpeği varken sandalyeden yere düşer ve ölür çaresiz.

Romanya’da Bükreş’teyim. Ana caddede tur atıyorum. Bazı dükkanların önünde kısılarak oturmuş bakımlı, gençliklerinde güzel oldukları anlaşılan yaşlı kadınlar görüyorum. Çaresiz ve yalnız.

Çocuklarımın dedesi. 103 yaşında. Kastamonu’da elleri ile yaptığı evi, canlı geçmişi anlatıyor. Yemek, nefes borusuna kaçıyor sık sık. Yine ormanlardan ağaç kesmek yine yeni evler yapmak istiyor belki. Köyün sağır ve dilsiz ailesinden misafirler var. Allah’a dua edelim hayırlısıyla bir ölüm versin şeklinde hareket yapıyor biri. Dedenin gözleri mıhlanmış gibi cama. Kalabalık içinde yalnız, çaresiz.

Kendini dünyanın direği sanıyor biri ve bir gün direği olduğunu sandığı dünyanın hiç olmadığını görüveriyor. Haykırıyor, debeleniyor. Ne geçen günler geliyor, ne yeni bir dünya kuruluyor. Biri, hepsi, hepimiz insan çaresiz, insan aceleci, insan zalim…