(Şubat 10, 2020 baytarisak.blogspot.com)
O Safranbol’u çok sever. Daha ufakken 5 falan, öyle derdi. Şimdi artık %20 daha büyük. Okula gidiyor. Okuyor, yazıyor. Safranbol değil Safranbolu diyor.
Karnesi’nde her şey Pekiyi’ydi. Her akşam babasına masal okuyordu. Ağır işçilik yapıyor, çok emek veriyordu. Babasından sözü almıştı. Ödülü yine Safranbolu’ydu.
(Şubat 10, 2020 baytarisak.blogspot.com)
Kamyon, tır, minibüs, çekici…Mercedesler, Fiatlar, Hyundailer… Acelesi olanlar, umursamazlar, fırlamalar… Biraz fuar, biraz panayır, biraz pist otoban…
Okumaya devam et(Şubat 10, 2020 baytarisak.blogspot.com)
Kaza var.
Deprem olmuş.
Teröristler saldırmış.
Korana virüsü 360° dünyaya yayılıyormuş.
Bir kadını kocası dövüyormuş, bir genç, dayakçı kocayı öldürmüş.
Abdulhamid-i Sani ebediyete irtihal etmiş.
Bir televizyon programı adalet dağıtıyormuş.
İstanbul’da kar buharlaşmış, Gerede’de konaklamış.
(Şubat 08, 2020 baytarisak.blogspot.com)
İçinde kim ya da ne olduğunu tam kavramasam da sarıldığım mezar taşlarım çok.
Hepsi benim.
Annem 5 yaşında bir çocukken bir sakal telini sahibine hürmeten yerden kaldırmış, dua almış.
70 yıl sonra olayın kahramanına evladı üzerinden ulaştım.
Biliyor, inanıyorum hiç bir şey yok olmuyor, olmayacak.
(Şubat 08, 2020 baytarisak.blogspot.com)
Kuru temizleme dükkanında, işten artık kalan zamanda test çözerek hazırlandığım üniversite sınavına; Hukuk Fakültesi kazanmak hedefiyle girdim.
Olmadı.
O zamanki ünvanı Basın Yayın Yüksek Okulu olan Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesini kazandım.
Okul fiziki ve sosyolojik bir yamaçtaydı.
Her an düşebilirim korkusuyla çok fazla gitmedim.
(Şubat 07, 2020 baytarisak.blogspot.com)
Fabrikalar bazı işçilikleri evlere yaptırırlardı. Muhtemelen çok fire veriyorlardır. Yine de daha ucuza geliyor olsa gerek.
8-9 yaşlarındayken bazı ürünler için basit montaj işleri yaptığımı hatırlıyorum.
10-11 yaşlarında yazları ve ev dışında çalışmaya başladım.
İlk iş yerim bir kırtasiye idi. Ne kadar aldığımı hatırlamıyorum.
Patron cesur, ben cesur. O yaşlarda Pendik’ten Eminönü’ne gidip karton alıyor, Pendik’e getiriyorum.
(Şubat 06, 2020 baytarisak.blogspot.com)
Demirel, Ecevit, Özal, İnönü, Türkeş, Erbakan…
80’li yılların siyasetinde başrol onlarındı.
Bir yandan “Şeytandan ve siyasetten Allah’a sığınırım” demiş bir alimden dersleniyor bir yandan siyasete ilgi duyuyordum.
Demirel, sanki sahne sanatları icra ediyor, hokus pokus yapıyordu.
Ecevit, ya kara sevdaya tutulmuş ya da tutulduğunu sanan bir şairdi.
Özal, gariban evin iyi eğitim almış, kelimeleri değişmiş, ailesine yabancılaşmış çalışkan çocuğuydu.
İnönü, siyaset kanına şırıngayla verilmiş, ihtiyaçtan oyuncuydu.
Türkeş, sevdiğim iki ağabeyim ve neredeyse bütün sülalemin peşinden koştuğu akıncı beyiydi.
(Şubat 06, 2020 baytarisak.blogspot.com)
1985-86 namaza başladım.
Yalan yanlış kılıyorum.
Bilgi “Allah’tan gayrısını düşünmenin orucu bozduğu” düzeyinde olunca, ağır bir obsesifim.
Namazı cemaatle kılmak 27 kat faziletliymiş.
Sene 86 Yakacık donuyor.
Ev camiye uzak.
Sabah namazlarından başlayarak camiye gideyim diyorum.
İki üç kez başarabildim.
O günlerden birinde Alparslan Türkeş’le camide karşılaşınca durumun ehemmiyeti artıyor gözümde.
Sabah namazına devam edemedim ama camiyle bağım güçlendi.
Bir de Davudi sesli Bedri Hoca vardı ki, edası camiye davet için herkese yeterdi.
Allah rahmet etsin.
(Şubat 04, 2020 baytarisak.blogspot.com)
Hz. Ebubekir’in sadakati, Ömer’in adaleti, Ali’nin ilmi, Osman’ın edebi… kahramanlık, cesaret, şecaat, cömertlik… Bu kavramları Hacı Ali’nin yaşar gibi anlattığı menkıbelerden dinledim.
Hz. Havva ve Adem’in yeryüzü macerasını, Hz. Yusuf’u, Yakup’u, İbrahim’i, İshak’ı… Peygamber kıssalarından insanlığın yücelik ve aşağılık taraflarını ilk Hacı İbrahim eniştenin ağzından öğrendim.
(Şubat 04, 2020 baytarisak.blogspot.com)
Babamın mezar taşıyla vedalaştım.
Herkes ağlıyordu.
Ben ağlıyormuş gibi yaptım.
Olmayan babanın ne demek olduğunu bilmiyordum.
Yıllarca, ardında üç aylık bir maaş bıraktığı için dua edilen insan diye bildim.
Bir kamyon kasasına sığışmıştık.
Kasanın yarısı ev eşyamız, yarısı varacağımız yere varıncaya kadar evimizdi.
Revan olduk İstanbul’a.
İsak Baydaroğlu 