Pazarı pazartesine bağlayan gece saat 00:30 dolaylarında, Twitter’da gördüm. Global Call diye bir çağrı, #HelpTurkey gündem başlığı eşliğinde inanılmaz bir hızla yayılıyordu. İlk gördüğümde 400 K dolaylarındaydı, biraz inceleyeyim derken 600 K falan oldu. Her halinden cin işi, şeytan işi olduğu belliydi. Türkiye’yi aciz, çaresiz, uluslararası yardım talebini bile kendisi yapamayacak, dış müdahaleye hazır bir ülke, bir devlet olarak konumluyorlardı. Türkiye’den ünlülerin hesapları da ateşe odun taşıma görevini ifa ediyordu. “Global Call denilen çağrıyı başlatanlarla yangınları başlatanların aynı kişiler olduğunu görürseniz, şaşırmayın.” Diye yazdım. @bizimiklim

Okumaya devam et →

Biz çocukken yaşlı amcalar vardı. Bir çocukla karşılaşırız diye ceplerinde sürekli bir şeyler taşırlardı. Yemiş, şeker, sakız. Bir çocuk gördüklerinde gözlerinin içi gülerdi. Çocuğa, ne kadar özel olduğunu hissettirecek edalarla, ceplerindekini çıkarır çocuklara ikram ederlerdi. Çağ, her şey gibi o yaşlıları tüketti. Çocuklarımızı, başkalarından bir şey alma diye tembihliyoruz. Böylesi durumlarda ilk aklımıza gelen istismar oluyor.

Okumaya devam et →

Çözüm Süreci esas olarak doğru, usul olarak yanlıştı. Kadim emelleri ve güncel çıkarları için Türkiye’yi kaosa mahkum etmek isteyenlerin kurduğu, beslediği, büyüttüğü bir terör örgütü, uzantısı olan bir parti üzerinden muhatap alındı. Sözümona Türkiye’deki her vatandaşın oyuna talip olan legal bir parti, terörist bir organizasyonun temsilcisi gibi masaya oturdu. Oysa masa yuvarlak ve tarafsız olmalıydı.

Okumaya devam et →

kafamda bir düdük

neye dikkat kesilsem

onu duyuyorum

biliyorum

aynı gökyüzüne

ne de yıldıza bakıyorum

kimseyle

Milyarlar on milyarlarca

yalnızım herkes gibi

İçtiğim su

gördüğüm kahverengi

onlar da biricik

biliyorum

kimsenin anlamasını beklemeden

haksız değil kimse

herkese göre farklıyım

herkes kadar

İsrafil’in sur’u da böyle

olacak herhal

eşsiz benzersiz

benim için